Poradnik Drukarni Raster

Tampodruk czy sitodruk? Jak znakować gadżety, plastik, metal i nietypowe detale

Logo na długopisie, opis na obudowie urządzenia i nadruk na płaskiej tabliczce mogą wymagać trzech różnych podejść. Materiał to tylko jedna część decyzji. Równie ważny jest kształt i pole nadruku.

Aktualizacja: 9 listopada 20269 min czytania

Najłatwiej pomylić technologię, patrząc tylko na materiał. „To jest plastik, więc czym drukujemy na plastiku?” to za mało. Plastikowa obudowa może być płaska, wypukła, wklęsła, miękka, sztywna albo mieć bardzo małe pole znakowania. Dlatego przy wyborze pomiędzy tampodrukiem a sitodrukiem trzeba zobaczyć cały detal.

Tampodruk: gdy powierzchnia nie jest idealnie płaska

W tampodruku obraz jest przenoszony za pomocą elastycznego tamponu. Dzięki temu technologia dobrze radzi sobie z niewielkimi elementami oraz powierzchniami, które mają krzywiznę lub są trudne do zadrukowania klasyczną metodą płaską.

Typowe zastosowania to oznaczenia na obudowach, elementach technicznych, przyciskach, gadżetach, małych detalach i przedmiotach o nieregularnym kształcie. Nie oznacza to jednak, że tampodruk jest automatycznie właściwy dla każdego gadżetu. Pole nadruku, farba, materiał i nakład nadal trzeba ocenić osobno.

Sitodruk: mocny na powierzchniach, które pozwalają pracować bezpośrednio

Sitodruk kojarzy się z koszulkami, ale technologia jest stosowana znacznie szerzej. Może służyć do zadruku płaskich elementów z różnych materiałów, jeśli powierzchnia, farba i sposób mocowania detalu są odpowiednie.

Przy powtarzalnej serii i większym polu nadruku sitodruk może być bardzo efektywny. Kluczowe jest jednak to, czy detal da się stabilnie ustawić i czy geometria pozwala zachować kontakt na całej powierzchni nadruku.

Tampodruk

Małe i nieregularne detale

Elastyczny tampon ułatwia przeniesienie grafiki na powierzchnię, która nie jest idealnie płaska.

Sitodruk

Płaskie pola i serie

Przy odpowiednim detalu daje dużą kontrolę nad powtarzalnym nadrukiem i może być wydajny przy większych seriach.

Kształt często decyduje szybciej niż materiał

Wyobraź sobie dwa elementy z ABS. Pierwszy to płaska płyta 20 × 30 cm. Drugi to mała, zaokrąglona obudowa pilota. Materiał ten sam, ale sposób znakowania może być zupełnie inny. Na płaskiej płycie można rozważać sitodruk, a na małym, zakrzywionym elemencie tampodruk może być znacznie bardziej naturalny.

Dlatego do zapytania dobrze dołączyć zdjęcie przedmiotu z kilku stron i wymiar pola nadruku. Sam symbol materiału nie pokazuje kształtu, żeber, wgłębień, rantów ani miejsca, w którym grafika ma się znaleźć.

Tworzywo tworzywu nierówne

ABS, PP, PMMA i inne tworzywa mają różne właściwości powierzchniowe. Część z nich wymaga odpowiedniego przygotowania, aktywacji albo dobrania farby pod konkretny materiał. Nie można zakładać, że farba, która świetnie trzyma się na jednym tworzywie, zachowa się tak samo na każdym innym.

Jeżeli detal jest produkcyjny i nadruk ma pełnić funkcję użytkową, np. opis przycisku, symbol funkcji lub oznaczenie techniczne, próbka technologiczna jest często rozsądniejsza niż opieranie się wyłącznie na deklaracji z katalogu.

Metal: powłoka jest równie ważna jak sam metal

„Nadruk na aluminium” może oznaczać surowe aluminium, anodowane, lakierowane proszkowo albo pokryte inną warstwą. Dla przyczepności farby to ogromna różnica. Tak samo stal nierdzewna zachowuje się inaczej niż stal malowana.

W Rasterze wykonywaliśmy znakowanie m.in. na elementach metalowych i różnych tworzywach. Przy zleceniu produkcyjnym najważniejsza jest powtarzalność: detal powinien mieć stałe położenie, a powierzchnia być przygotowana w ten sam sposób w całej partii.

Próbka przed serią może zaoszczędzić dużo czasu.

Jeżeli podłoże jest nietypowe albo powierzchnia ma powłokę, której nie da się jednoznacznie zidentyfikować, test na rzeczywistym detalu jest bezpieczniejszy niż zgadywanie.

Małe logo i duże pole nadruku to inne zadania

Tampodruk świetnie nadaje się do małych, precyzyjnych pól, ale ma ograniczenia wymiarowe wynikające z procesu. Sitodruk lepiej odnajduje się przy większych płaskich powierzchniach. Jeśli logo ma mieć 15 mm szerokości na wypukłym elemencie, kalkulacja będzie inna niż przy panelu 300 mm szerokości.

W projekcie trzeba pilnować minimalnych grubości linii i odstępów. Delikatna grafika z mikrotekstem, która wygląda dobrze na ekranie, po zmniejszeniu do rzeczywistego pola nadruku może stać się nieczytelna.

Jedna, dwie czy pięć barw?

Każdy dodatkowy kolor zwiększa złożoność produkcji. Kolory trzeba pozycjonować względem siebie, a przy małych detalach tolerancje są szczególnie widoczne. Jeśli identyfikacja marki pozwala uprościć znak do jednej lub dwóch barw, czasem jest to rozsądniejsze zarówno technologicznie, jak i kosztowo.

Nie oznacza to, że zawsze należy upraszczać logo. Chodzi o świadome przygotowanie wersji produkcyjnej. Dobra księga znaku zwykle zawiera warianty pełnokolorowe, jednobarwne i negatywowe właśnie po to, by marka działała w różnych technologiach.

Nakład wpływa na oprzyrządowanie

Przy serii produkcyjnej duże znaczenie ma sposób pozycjonowania elementu. Jeśli trzeba ręcznie ustawiać każdy detal „na oko”, powtarzalność i czas pracy będą gorsze. Dlatego często przygotowuje się uchwyt lub przyrząd, który pozwala wkładać każdy element dokładnie w to samo miejsce.

Przy krótkiej serii koszt takiego oprzyrządowania może być ważną częścią ceny. Przy tysiącach sztuk rozkłada się na cały nakład i staje się naturalnym elementem procesu. To kolejny powód, dla którego do wyceny trzeba podać realną liczbę elementów.

Gadżet reklamowy a detal przemysłowy

Na długopisie logo ma przede wszystkim wyglądać estetycznie. Na panelu sterującym opis może być elementem funkcjonalnym, który użytkownik dotyka codziennie. W drugim przypadku wymagania dotyczące odporności i powtarzalności są zwykle większe.

Jeśli oznaczenie ma kontakt ze środkami czyszczącymi, tarciem, wysoką temperaturą albo nietypowym środowiskiem, trzeba powiedzieć o tym przed produkcją. Technologia dobierana do dekoracyjnego gadżetu nie powinna być automatycznie kopiowana do części przemysłowej.

Jak przygotować projekt do znakowania

Najlepszy punkt wyjścia to grafika wektorowa. Logo powinno być czyste, bez przypadkowych punktów, z rozsądną grubością linii. Jeśli znak ma wiele kolorów, warto dostarczyć ich wartości i zaakceptowane warianty.

Przy bardzo małym nadruku nie wystarczy zmniejszyć projektu z billboardu. Część szczegółów może trzeba uprościć, zwiększyć światła między elementami albo przygotować osobny wariant znaku. Zasady dotyczące jakości pliku opisaliśmy szerzej w poradniku jak przygotować plik do druku.

Co wysłać do wyceny

1

Zdjęcie detalu
Najlepiej z kilku stron, z zaznaczonym miejscem nadruku.

2

Materiał i powłoka
ABS, PP, aluminium anodowane, stal malowana itd. Jeśli nie wiesz, podaj producenta lub kartę materiału.

3

Wymiar nadruku
Rzeczywiste pole w milimetrach, nie tylko „małe logo”.

4

Nakład i liczba kolorów
To pomaga dobrać proces i sposób przygotowania serii.

A co z odzieżą?

Jeśli znakowanym produktem jest koszulka, bluza lub torba tekstylna, porównanie tampodruku nie jest najlepszym punktem wyjścia. Dla odzieży przygotowaliśmy osobny poradnik DTF czy sitodruk, gdzie omawiamy nakład, kolory, rodzaj grafiki i materiał.

Dla gadżetów, obudów i detali prześlij zdjęcie oraz podstawowe parametry przez kontakt. Możesz też zobaczyć portfolio i zakres usług tampodruku oraz sitodruku.

Masz konkretny projekt?

Wyślij parametry zlecenia, a dobierzemy technologię.

Podaj produkt, format, nakład, materiał i termin. Jeśli masz plik lub zdjęcie detalu, dołącz informację w wiadomości.

Przejdź do kontaktu